Dit boek, wolf heb ik gelezen met de boekenclub Nijhem. Hieronder volgt een eerlijke recensie:
Synopsis
Lara groeit op in een bruisend gezin van vijf kinderen. De jongste, het nakomertje, heet Wolf. Op zijn achttiende trekt hij de deur van zijn studentenkamer achter zich dicht om niets meer van zich te laten horen.
Een halfjaar na zijn verdwijning wordt zijn lichaam levenloos aangetroffen in een bos in Lapland. Onder zijn kleren vinden de speurders zijn dagboek terug, het verslag van zijn laatste reis naar het noorderlicht.
Tien jaar later slaat Lara het dagboek van haar overleden broer weer open. Ze kijkt terug op haar kinderjaren in een warm nest, de woelige maanden van Wolfs vermissing en de nog woeliger jaren na zijn dood. In dat verhaal probeert ze een positie in te nemen, als schrijver en als zus. Op die manier maakt ze haar eigen reis, een zwerftocht van rouw, niet op zoek naar verklaringen, wel naar stipjes licht in de duisternis.
Wolf is een waargebeurd verhaal, een beproeving voor een auteur die zich, net als haar broertje, altijd heeft laten leiden door haar verbeelding en de drang om verhalen te vertellen. Een onversneden ode aan de literatuur en de onweerstaanbare aantrekkingskracht van fictie.
‘En hoewel er geen overtreffende trap bestaat van weg, raak ik je nog wel elke dag meer kwijt’.
Wolf
Met Wolf schrijft Lara Taveirne een aangrijpend, maar opvallend ingetogen boek over verlies, herinnering en de macht van verbeelding. Het is een waargebeurd verhaal dat niet probeert te verklaren of te sussen, maar dat de lezer uitnodigt om mee te dwalen door rouw, twijfel en liefde. Dat doet Taveirne met een prachtige poëtische schrijfstijl die raakt zonder ooit overdreven of dramatisch te worden.
Taveirne groeit op in een warm, levendig gezin van vijf kinderen, met Wolf als het jongste nakomertje. Wanneer hij op zijn achttiende spoorloos verdwijnt, ontstaat er een leegte die alles doordrenkt. Een halfjaar later wordt zijn lichaam gevonden in een bos in Lapland. Bij hem: zijn dagboek, het verslag van zijn laatste reis naar het noorderlicht. Dat dagboek vormt een breekbaar ankerpunt in het verhaal, een laatste poging om Wolf te begrijpen, zonder hem ooit volledig te kunnen vatten.
Tien jaar na zijn dood slaat Lara het dagboek opnieuw open. Vanuit die afstand kijkt ze terug op haar jeugd, op de angstige maanden van Wolfs verdwijning en op de jaren daarna, waarin rouw zich steeds opnieuw aandient in andere gedaanten. In haar herinneringen sluipen rauwe emoties en schuldgevoelens binnen: had ze iets kunnen zien, iets kunnen doen, iets kunnen zeggen? Taveirne schuwt die pijn niet, maar zet haar met grote zorg op papier.
Wat ‘Wolf’ bijzonder maakt, zijn de prachtige zinnen en quotes die zich in het geheugen nestelen. Taveirne schrijft met een scherp oog voor nuance en stilte. Haar taal is helder en poëtisch, maar altijd beheerst. Juist daardoor krijgen de emoties hun volle gewicht. Ze toont hoe herinneringen langzaam vervagen, hoe details verschuiven of verdwijnen, en hoe je uiteindelijk achterblijft met een knagende onzekerheid: was het echt zo, of heb ik het verhaal herschreven om het draaglijker te maken?
Daarnaast weet Taveirne op een kritische, maar respectvolle manier ieders verhaal aan te stippen. Ze kijkt niet alleen naar haar eigen rol als zus en schrijver, maar durft ook het perspectief van haar ouders en dat van Wolf zelf te benaderen. Dat doet ze zonder te oordelen en zonder zich toe te eigenen wat ze niet kan weten. Ze zoekt betekenis, maar weigert verklaringen op te leggen. Niet aan haar broer, niet aan haar ouders, en ook niet aan de lezer.
In die zoektocht stelt Taveirne ook een indringende vraag: wie mag een verhaal eigenlijk ‘opeisen’ na een overlijden? En hoe verhoud je je tot de kruimels die iemand achterlaat: een dagboek, herinneringen, flarden van woorden. Taveirne erkent de breekbaarheid van dat materiaal en gaat er met grote zorg en bescheidenheid mee om.
Die houding maakt ‘Wolf’ bijzonder integer. Het boek gaat niet alleen over het verlies van een broer, maar ook over het verlies van zekerheid en van een eenduidig verhaal. In die onzekerheid zoekt Taveirne geen sluitende antwoorden, wel kleine lichtpunten: stipjes houvast in de duisternis.
‘- van al het huilen waren mijn ogen geïrriteerd, maar echte schoonheid herken je ook blind’
Conclusie
‘Wolf’ is een onversneden ode aan literatuur en fictie: aan verhalen als manier om te overleven, niet om te verklaren. Een intens, stil en prachtig boek dat je langzaam leest, maar dat nog lang blijft nazinderen.
Details
| Auteur | Uitgeverij | Release date | Oorspronkelijke titel | Gelezen taal |
| Lara Taveirne | Prometheus | 19 september 2024 | Wolf | Nederlands |
