Dit boek heb ik als recensie-exemplaar mogen ontvangen van uitgeverij Pluim voor mijn literaire boekenclub: @boekli(d)t . Hieronder volgt een eerlijke recensie:
Ethische vraagstukken
Voordat ik deze recensie plaatste, heb ik daar lang over getwijfeld.
Verschillende vragen spookten door mijn hoofd:
- Geef ik dit boek juist extra aandacht door er een recensie over te schrijven?
- Wat wil ik bereiken met mijn mening over de laatste hoofdstukken?
- Wat zullen anderen van mijn oordeel vinden? En maakt dat mij uit? Ja, natuurlijk. Maar dat mag me er niet van weerhouden mijn mening te delen.
- Hoe verhoudt mijn kritiek zich tot literaire vrijheid?
- Hoe kijkt de uitgever naar dit boek?
- En misschien wel de moeilijkste vraag: hoe leg ik uit wat ik voelde tijdens het lezen van de laatste hoofdstukken van Verloren schaapjes?
Toch wil ik die poging wagen. In mijn eigen format.
Ik heb deze vragen veelvuldig met mijn boekenclub @boekli(d)t kunnen bespreken. Lees ook vooral hun meningen over ‘Verloren schaapjes’.
Heb je vragen of ben je benieuwd hoe ik tot deze conclusie ben gekomen? Laat gerust een reactie achter. Ook ik kan een boek verkeerd interpreteren, en een goed gesprek daarover ga ik graag aan.
Synopsis
De zusjes Abigail, Louise en Harper zijn in het voetspoor van hun ouders, die volledig in beslag worden genomen door hun open huwelijk en obsessieve zelfontdekking, behoorlijk losgeslagen. Abigail, de oudste, legt het aan met een niet bijzonder spraakzame jongeman met de veelzeggende bijnaam Woeste Wes. Harper, de jongste, demonisch slim en onuitstaanbaar opmerkzaam, raakt in de ban van haar vaders spreadsheets. Zij trekt de conclusie dat er iets duisters gaande is bij zijn werkgever, de scheepsmagnaat Alabaster. Louise is op alle vlakken het middelste kind: gemiddeld. Tot ze intiem contact gaat onderhouden met een terrorist. Het dorp staat op stelten en op volstrekt ontregelde wijze nemen de zussen het heft in handen. Een knotsgek, grappig en scherp debuut over een buitensporig gezin, dat zich ook maar probeert staande te houden in de wereld.
Verloren schaapjes
Het verhaal begint veelbelovend. Of het ook sterk eindigt, hangt af van de lezer.
De schrijfstijl van Cash is droog, cynisch en vaak erg grappig. Regelmatig heb ik hardop moeten lachen. De drie zussen worstelen ieder met hun eigen problemen en worden, samen met hun ouders en de andere personages, bijna karikaturaal neergezet. Dat werkt verrassend goed. De humor is scherp, herkenbaar en zorgt ervoor dat je als lezer gemakkelijk meegezogen wordt in de absurditeit.
Ook religie en overtuigingen krijgen er flink van langs. De vader die in een kerkelijke praatgroep zit, Louise die intensief online contact onderhoudt met een moslimfundamentalist: alles wordt met dezelfde cynische blik benaderd. Tot dat moment voelde het voor mij alsof werkelijk niemand werd ontzien. Dat paste bij de toon van het boek en maakte het satire die alle kanten op schoot.
De omslag zit voor mij in de laatste hoofdstukken.
Wanneer de familie op reis wil, blijkt Louise op een no-flylist te staan. Dat gedeelte vond ik misschien wel het sterkste van het boek; de situatie is absurd en ontzettend geestig uitgewerkt.
Kort daarna mag Louise geen contact meer hebben met ‘Yourstruly’. Vervolgens ontmoet ze vrijwel direct een Joodse jongen, die vriendelijk, zorgzaam en moreel onberispelijk wordt neergezet. Juist in vergelijking met de andere personages viel mij dat op. Waar vrijwel iedereen eerder satirisch, gebrekkig of overdreven wordt beschreven, lijkt hij als enige buiten die ironie te blijven.
Vanaf dat moment bekroop mij een ongemakkelijk gevoel.
Voor mij voelde deze keuze niet als een toevallig plotpunt, maar als een politieke boodschap. Een boodschap die, juist gezien de huidige wereldwijde spanningen, voor mijn gevoel ongemerkt het verhaal binnensluipt. Daardoor keek ik ineens anders naar alles wat eraan voorafging.
Dat is uiteraard mijn interpretatie. Andere lezers zullen dit misschien anders ervaren. Maar voor mij veranderde de betekenis van het boek daardoor ingrijpend.
Waar ik eerst een scherpe satire las waarin iedereen op gelijke wijze werd bevraagd, voelde het einde voor mij als een verhaal dat uiteindelijk toch een duidelijke richting kiest. Daardoor bleef ik achter met het gevoel dat het boek meer wilde doen dan alleen vermaken. Juist daarom kijk ik, ondanks alle momenten waarop ik heb gelachen, met een ongemakkelijk gevoel terug op Verloren schaapjes.
Omdat dit geen klassieker uit een ver verleden is, maar een eigentijdse bestseller die veel lof krijgt en door veel mensen wordt gelezen, vind ik het belangrijk om ook dit perspectief te delen. Niet alleen als recensent, maar ook als jeugdzorgwerker, als lezer, maar vooral als mens.
Boeken vormen onze blik op de wereld. Soms bewust, soms onbewust. Daarom vind ik het belangrijk dat we niet alleen praten over de stijl of de humor van een boek, maar ook over de ideeën die het uitdraagt. Voor mij weegt de boodschap die ik erin lees uiteindelijk zwaarder dan het leesplezier dat ik heb gehad. Daarom kan ik dit boek, ondanks de sterke humor en de vlotte schrijfstijl, niet aanbevelen.
Lees het vooral zelf
Normaal sluit ik mijn recensies af met een duidelijke conclusie, maar ik denk dat die inmiddels wel duidelijk is. Tot aan de laatste hoofdstukken heb ik genoten van Verloren schaapjes. Ik heb gelachen, me vermaakt en bewondering gehad voor de scherpe humor van Cash. Maar voor mij doet het einde afbreuk aan het geheel.
Mijn oproep is dan ook niet om dit boek te boycotten of niet te lezen.
Integendeel: lees het vooral zelf.
Maar lees kritisch. Neem lof of populariteit nooit automatisch over. Vorm je eigen mening. En als iets tijdens het lezen begint te wringen, onderzoek dan waarom.
Een boek krijgt niet automatisch ‘gelijk’ omdat het veel sterren ontvangt of door veel mensen wordt geprezen. Juist de boeken waar iedereen enthousiast over is, verdienen misschien wel de meest kritische lezing.
Details
| Auteur | Uitgeverij | Release date | Oorspronkelijke titel | Gelezen taal |
| Madeline Cash | Uitgeverij Pluim | 23 juni 2026 | Lost Lambs | Nederlands |
